Nutella nails

Na periodes van stoppen, herbeginnen, stoppen, herbeginnen, minderen, stoppen, meerderen,… heb ik een tijdje geleden besloten dat het voor eens en altijd maar gedaan moest zijn met dat nagelbijten van mij. Ongeveer een maand geleden begon ik met het definitieve stoppen, met dank aan dit mevrouwtje.

Ondertussen gaat het goed! Ik heb sindsdien niet meer gebeten en ik pas mevrouwtje Deijsprinses haar trucjes toe. Niet zo fanatiek als zijzelf weliswaar, je ziet dan ook wel een opmerkelijk verschil tussen mijn nagels en die van haar. Maar ach, voor mij zijn ze nu best lang (ik heb sowieso echt kleine nageltjes). En sterk, ze zijn echt al lang niet meer gebroken!

Een bewijsje van deze nagels, in Nutella-stijl! En voor u het vraagt: nee, ik heb dat niet helemaal zelf uitgevonden. Maar ik ben wel een namiddag bezig geweest met nagellakjes zoeken, marble nail art, naaldjes, drogen, wachten, prutswerk, opnieuw beginnen,… Dan vind ik het nog niet zo erg dat de oorsprong van dit idee niet bij mij ligt.

Dus, aanschouw de eerste en waarschijnlijk ook enige foto van Ilses nagels hier! De eerste en waarschijnlijk ook enige keer dat ik me waag aan zulke dingen*. Want overmorgen (of zodra ik 1x de afwas doe) is mijn levenswerk er toch weeral afgechipt.

*Tenzij ik een beautyrubriekje of zo start. Maar is de wereld wel klaar voor mijn stiekeme collectie nagellak? Willen jullie de inhoud van mijn kleerkast zien? En zo veel weet ik nu ook weer niet van schmink.

PS. De eerste die lacht met mijn kleine handjes krijgt er eentje tegen zijn kaak.

Dé vraag.

Aan alle mannen wiens goede voornemen voor 2012 een lief vinden is: het volgende kan daarbij van pas komen.

Ik zal hier straks de meest delicate kwestie uit je hele mannelijke bestaan uitleggen.  Het gaat om een vraag die je overmijdelijk op een bepaald punt in jullie relatie zal moeten beantwoorden. Elke vrouw stelt de vraag, elke man moet erdoor. Voor vrouwen is het een psychologische test, voor mannen een reden om duizenden alarmbelletjes, of nee, toeters, in hun hoofd te laten afgaan. De vraag die ik bedoel is het legendarische…

“Is mijn gat niet te dik in deze rok?”

(ook te vervangen door buik, borsten, lovehandles, kuiten, billen, armen, hele lichaam, jurk, broek, pulletje, …)

Als ik nu aan jou zou vragen of je hét juiste antwoord op deze vraag zou weten, zou je zeggen ‘nee’. Ofwel weet je het effectief niet, ofwel bedoel je dat jouw antwoord ‘nee’ zou zijn. In beide gevallen ben je niet goed bezig. Ik zal even de mogelijke antwoorden op dé vraag overlopen, zo zal je het wel begrijpen.

Antwoord 1: Nee.
Fout antwoord. Jij bedoelt gewoon ‘nee’, dat weet ik. Maar zij niet. Haar interpretatie is “Nee, maar in andere rokken wel.” En voor je me te slim af bent, mister know-it-all, “Nee, en ook niet in andere rokken” is óók niet het juiste antwoord.

Hou misschien nog rekening met de verschillende soorten nees. Een nee met opkijken, suggereert dat je moest verifiëren of een ’ja’ een mogelijkheid zou kunnen zijn (zie Antwoord 2). Een nee zonder opkijken, suggereert desinteresse (zie antwoord 5).

Antwoord 2: Ja.
Fout antwoord. Tss. Altijd een fout antwoord.

Antwoord 3: Misschien.
Fout antwoord. Suggereert twijfel, en deze kwestie is niet iets waar over getwijfeld kan worden.

Antwoord 4: Ik weet het niet.
Fout antwoord. Jij weet het misschien echt niet, maar zij interpreteert het als iets wat je wél weet, maar niet durft zeggen. En dat is nooit goed.

Antwoord 5: Het kan me niet schelen.
Fout antwoord. Haar interpretatie is “JIJ kan me niet meer schelen!”

Voor je al je hoop verliest: het juiste antwoord bestaat. Echt waar. Er bestaan zelfs gradaties in de antwoorden, naar gelang de vrouw is het ene juister dan het andere. Helaas, wat het is, kan ik je nu niet zeggen, want als vrouw heb ik beroepsgeheim. Desalwelteplus mag je je altijd laten gaan in de reacties hieronder.Veel succes!

Monsters en zo

Ik geloof niet in paranormale gaven. Ik geloofde als kind ook al niet zo in monsters. Ik heb wel eens onder mijn bed gekeken vroeger, maar toen ik na tien keer nog steeds geen monster had gezien, werd ik het ook een beetje beu. Misschien ligt het aan mij, maar ik geloof niet in dat alles.

Neem nu bijvoorbeeld geesten oproepen. Dat heb ik wel eens geprobeerd, met een vriendin. We kregen een geest te pakken, mét een (ietwat vreemde) naam. Redenen genoeg om erin te geloven, want die naam kon mijn brein echt niet verzinnen… De wereldbevolking blijkbaar ook niet, leerde een googlesessie me. En weg was het geloof in de geesten.

Programma’s als ‘Het Zesde Zintuig’, daar geloof ik ook niet in. En dan heb ik het niet over eventuele tv-vervormingstechnieken. Nee, de kandidaten zaten er gewoon vaak naast, vond ik. Hoewel, met zinnen als “Het is een man… of een vrouw“ sloegen ze wel de nagel op de kop. En als ze moesten raden wat er in een bepaald huis gebeurd was, wisten zij ook wel dat het theekransje van de boerinnenbond of de cupcakeparty van tante Gerda niet de juiste antwoorden waren.

Of het fijne AstroContact. Daar maak ik graag een spelletje van: voorspel wat de mevrouw van AstroContact nu gaat zeggen. Als er iemand belt met een vraag over de liefde, zegt ze altijd dat dat de positieve richting uit zal gaan. En ook: “Je wil duidelijkheid hè, of het allemaal wel wederzijds is? Wel, je moet het tijd geven. Ja, heel graag gedaan hoor.”

Ik weet ook nog goed hoe een meisje uit het middelbaar in de ban was van de film ‘The Secret’. En dat hetgene wat ze daarin zeggen écht was: zolang je ergens in gelooft, krijg of bereik je dat. Ze staafde dat met haar eigen ervaring: ze had naar de film gekeken toen ze ziek was. Ze mocht van de dokter vier dagen thuisblijven van school, ze bekeek hem op de eerste dag. En het wonder was geschied, op dag twee kon ze alweer naar school! En ik, ik kon alleen maar denken: “Had toch niet gekeken, dan zat je nu nog lekker thuis.”

Misschien ligt het aan mij, maar ik geloof niet in dat alles. Ik geloofde als kind ook al niet zo in monsters. Want als die wel bestonden, waarom kwamen ze dan nooit liggen op het warme plekje onder mijn bed?

Sesa 11!

Stel je voor. Je bent aan het studeren, in samengestelde pyjama (denk: blauw pulletje met hartjes – ja, hartjes) en oranje broek. Je haar is vettig, want douchen, da’s voor straks. En dan gaat de bel…

Even een stressmomentje. Want wat als het nu je Sesa is die je cadeautje persoonlijk komt afgeven, zoals die van vorig jaar? Grappig, want voor die persoon moest ik dit jaar een cadeautje kopen maar we wijken af…

Er staat (gelukkig) een postman aan de deur, een knappe postman dan nog wel (“ai nieje, mijn haar is vettig!”). Met een pakketje voor Ilse. En daarin zat…

Dit! Een kerstkaartje, een sok met daarin twee leuke, retro koffiekopjes met bloemetjes, koffie, oorbellen en amandelkoekjes (mijn lievelingskoekjes!!! )

Veel hè! Ik ben echt verwend geweest. En dat allemaal van deze madam (en dankzij deze ook natuurlijk). Het waren echt leuke cadeautjes die goed bij me passen. Heel erg bedankt daarvoor!

Proffen

Je zou zo denken dat ik na drie jaar verder studeren al wel gewend ben aan de omgang met proffen.

Ik heb nieuws voor u: neen.

Het betert wel hoor. Ik durf er al mails naar te sturen zonder daar eerst een uur over nagedacht te hebben of zelfs op een goede dag het occasionele knikje in de richting van een prof te sturen als ik zijn of haar pad kruis. Dat is al een hele vooruitgang, vind ik.

Toch blijven proffen proffen, die ik wel kan appreciëren… Als zij vooraan les staan te geven en ik in de veilige anonieme massa van de aula zit.

Dat ze hun lessen soms min of meer interactief maken, daar kan ik ook nog mee leven. Zoals die keer toen er aan de zaal (100 man, in wezen een kleine aula, maar voor mij is dat normaal) gevraagd werd wie er al een stationsromannetje had gelezen. Bij zulke vragen gaan er altijd op hetzelfde moment een tiental vingers de lucht in, dus ondergetekende zag er geen graten in en stak eerlijk haar hand op.

Stationsromans worden vaker verkocht dan de Da Vinci Code. Vraag u dus nu maar terecht af waarom ik de enige was in die aula die een beetje onnozel met haar vinger in de lucht zat. De prof voelde zich waarschijnlijk wat gegeneerd en vroeg me dan naar mijn motieven (stationsromannetjes lezen doe je blijkbaar NIET zomaar:p). Gelukkig had ik een goede reden, die ik dan maar met iedereen deelde. Dat was de eerste en tot nu toe enige keer dat ik iets voor een volle aula zei.

Ik was nog maar net over dat trauma heen toen ik deze week het volgende meemaakte. Ik moest een essay indienen, IRL. Heeft indienen via de computer afgedaan misschien? Nu ja, ik dan maar mijn fietsje op, weg naar het MSI, lokaal 01.23.

Ik doe de deur van het lokaal (een klas) open, zonder te kloppen uiteraard, want ik verwachtte een kamer met daarin een kartonnen doos of zo. Helaas, ik kwam binnen in het midden van de uitleg van een prof. Die keek me een beetje vreemd aan. Het zou nog niet ZO heel erg geweest zijn als de rest van de klas gevuld was met studenten, die begrijpen dat wel, zo’n verdwaalde mens van tijd tot tijd. Maar weer helaas voor mij, de klas zat vol proffen.

Proffen van wie ik er enkele kende, dus zij mij waarschijnlijk ook. En indien niet, dan nu wel.

Ja, het was lang geleden dat ik nog zo veel awkwardness gevoeld had. En hoewel de makkelijkste optie gewoon de deur dichtgooien en hard weglopen geweest zou zijn, voelde ik me precies verplicht om iets te zeggen.

“Euh… Euh… Ik zou hier een werkje moeten indienen…”

Waarop een van de proffen van haar stoel rechtstond, naar mij kwam (ja, ik kende haar) en rustig zei: “Ik vrees van niet.”

A few British quotes.

Hier een paar quotes, die ik jullie niet wil onthouden en die ikzelf niet wil vergeten:

Alle Britten: “You have to try shimeej! It’s the best!” (=chimay)

G: “Here, they have a national beer ordering code, how awesome! At first, you do this *steekt pink op* and then you have to say ‘phinsje’!” (= pintje)

G: “For us, this is delicious! But what I was wondering, don’t you Belgians get tired of all the chocolate?”
Ilse: “It’s chocolate. You néver get tired of chocolate.”

C: “I’m so sorry to ask, but could I get a cup of coffee?” -> het was 2u ‘s nachts, een halfuur later gingen we slapen

- Ilse: “I have two towels. A barbie towel, or my pretty pink one… C., I’m gonna give you Barbie.”
G: “Oh, can I use the pretty pink one then?”

- Frituurman: Samen of apart betalen?
Ilse: “I’ll pay for them!”
G. & C. : *houden hun arm voor mij* Oooh no no no, she doesn’t!
Ilse: “Damn, should have said that in Dutch!”

G. & C. : “What was it? Slapsmash?” (=slaapzacht)

- C.: “You know who my au pair was when I lived in America? Do you know Princess Mathilde?”
Ilse: “NO WAY! Are you serious?!”
C.: “I’m serious. Before she was married, she was my au pair. I was six. We did everything she asked for, because she was so beautiful. We just said: *open mouth* … okay.”
Ilse: “That’s so weird! It’s Princess Mathilde!”
C.: “I know. Princess Mathilde put me into bath. Princess Mathilde saw me naked. Princess Mathilde wiped my bum!”

De Britten waren er!

Dus. Even een flash back naar zondagavond, 18u30. Ondergetekende stond lichtjes nerveus op een parking in Leuven. Naast mij stond een bus. Er waren Britten aan het uitladen, sommigen stonden buiten te wachten bij hun host(ess), sommigen nog binnen in de bus. Ik zeg mijn naam aan een organisatrice, ze kijkt op haar lijst en wenkt naar 2 mensen.

Ineens stonden er twee jongens voor mij. “Hi, We’re Charlie and Guy!”

Ik was blij dat ik mannen had! Die zijn zo no-nonsense, snel tevreden,… Yay! Ik geef een minirondleiding van mijn kot (“This place is lovely! And so clean!” -> Ilse vs. rommel: 1/0), we babbelen wat. Blijkt dat we alledrie wel zin hebben om eens een stapje in Leuven te zetten, en doen dat dan ook. Ik toon hen de oude en grote markt, en een paar aangrenzende straatjes. Ze vinden het allemaal enorm mooi en zeggen dat ze spijt hebben dat ze niet langer in Leuven mogen blijven.

Daarna hoor ik van een van de jongens dat (bijna?) de hele groep Britten en gastmeneertjes en -mevrouwtjes verzameld zit in ‘t stukcafé, waar er een jazzoptreden was. Dus gingen wij ook, en hoe gezellig was dat zeg! Een leuke band, enorm sociale Britten én Belgen,… Ook de Britten vonden het allemaal geweldig.

Het toneel, king Lear, was heel goed. Een van mijn Britten speelde mee in het toneel en ookal speelde hij een smerige klootzak, ik was echt trots op hem! Idem voor de andere Brit, die het stuk heel goed geregisseerd heeft. En verder was ik zelfs een beetje bezorgd toen ze na het opkramen van hun decor wat later dan verwacht thuiskwamen (ik was bijna op m’n fiets gesprongen om heel Leuven rond te crossen). Klinkt misschien gek, maar ik had echt 2 dagen een soort verantwoordelijkheidsgevoel, à la ik moet hier wel op die jongens letten hè!

Ik heb uiteindelijk gekozen om het niet al te Brits aan te pakken, en gelukkig, want het waren geen echte ‘tea and English breakfast’-mensen. De grootste toppers waren eigenlijk gewoon het brood, kaas en chocolade! Ze probeerden ook voortdurend Nederlands te lezen/spreken. De manier waarop ze frrrrietjes zeiden, of Leuven (luu-ve), superschattig!

Conclusie: Het was echt leuk, een aanrader, dus als je half van plan bent om ooit buitenlanders te ontvangen: zeker doen! Oké, het tegenvallen, dat weet ik. Maar evenveel kans dat het leuk wordt en dat je, zoals ik, al garantie hebt op 2 slaapplaatsen de volgende keer als je naar Londen gaat .

Bovendien heb ik nu echt definitief besloten dat ik over een maand mijn erasmusmotivatiebrief zal indienen! Ik kreeg de laatste tijd wat last van twijfels, maar het verlangen overheerst. Daarover later meer!

De Britten komen!!!

Ik kon me via de KUL opgeven om gastvrouw te zijn en een of twee nachtjes onderdak aan te bieden voor toneelspelende, rondreizende Britten. In ruil daarvoor krijg ik tickets voor King Lear, yay, mooi meegenomen, maar ik had het evengoed voor niets gedaan. Het zijn namelijk Britten. Britten!

Een woordje uitleg. Een Brit hoeft voor mij maar een woord uit te spreken en ik hang al aan zijn/haar lippen. Doorgaans werkt geen enkele openingszin bij mij, maar een Brit hoeft nog maar een woord als ‘water’ te zeggen en ik ga al (bij wijze van spreke, mama.) met hem naar huis. Ok, ‘water’ zou wel een vreemd woord zijn in een openingszin, maar die zeggen dat zoooo sexy. Zucht.

En nu komen er twee logeren op mijn kot, vanavond en morgenavond. Ik heb geen voorkeur opgegeven (bijvoorbeeld voor geslacht, enkel niet-rokers,…) dus ik heb totaal geen idee hoe deze Engelsmannen/vrouwen zullen zijn. Spannend!

Mijn doel voor vandaag en morgen is om een goede gastvrouw te zijn. Mijn Britten zullen slapen in mijn bed (ik slaap op een matrasje op de grond, hoe lief), ze mogen douchen, onze badkamer, living en keuken zijn gepoetst en mijn kamer opgeruimd. Ze krijgen een ontbijtje (werd ons gevraagd om te voorzien) maar uiteraard zal ik ook wel iets warms/halfwarms/snackerigs voorzien (werd niet gevraagd), want ochere, die mensen hebben van zo ver moeten reizen en moeten nog door heel Europa rondtrekken en moeten tot zo laat toneelspelen en die zullen wel honger hebben en en…

Niet slecht he? Ik heb ook ooit in een gastgezin geslapen. Daar kreeg ik een vuile douche, een ongeinteresseerde gastvrouw en te weinig eten (gelukkig waren het bed en mijn roommate wel zeer ok!). Dat zal bij La Mama Ilse gene waar zijn hoor vandaag! Het enige wat kan mislopen, is dat het niet klikt tussen mij en de Britten, maar ach, dan is dat maar zo.

Maar nu, nu zit ik dus met een dilemma. Moet ik die Britten nu thee en een Engels ontbijt gaan voorschotelen (“to make you feel at home”) of net oerbelgisch doen en frieten, bier en chocolade serveren?

Baardie.

Weet je nog die keer toen ik tegen mijn zusje zei dat ik geen gekko-achtig beest in huis wilde hebben? Hoe ik zei dat ik wel zou verhuizen als er zo’n beest in ons huis kwam? Ja?

And hey, look what we’ve got.

Het goede nieuws is: het is geen gekko. Het slechte nieuws: het is een baardagaam. Het beste nieuws: hij logeert hier maar voor een weekje. Oef.

Germaine heeft ‘m meegehaald van school, uit het biologielokaal. Mijn zus is een bioseutje geworden! Maar zij beweert van niet. “Bioseutjes brengen zachte konijntjes mee naar huis en zo. Ik ben cool want ik neem de baardagaam.”

Allez dan. Ondertussen probeer ik mij ermee te verzoenen, met wisselend succes.

Engels, alleen voor slimme mensen.

Een eerste gesprek met iemand is vaak een beetje small talk. Wat is je naam? Hoe oud ben je? Wat studeer je? Zou ik mogen vragen of je al volgroeid bent?

Awkward. Ondanks de boze blikken die ik hem gaf omdat hij, net voor hij de bewuste vraag stelde, een beetje aan het gebaren was van allez kijk hoeveel lengteverschil er nu tussen ons zit: ik ben groot en jij bent klein, hahaha hilarisch. En ja, die hele zin kan je duidelijk maken met één gebaar.

Soit. Ik was niet van plan om hier wéér een epistel over het harde leven van een 1m55′er te schrijven, dus beperk ik me tot vraag nummer drie: “Wat studeer je?”. Die vraag kwam aan bod in het eerste gesprek tussen Ilse en Reynaert* (hij is niet degene van de volgroeid-vraag, nvdr.)

Reynaert: “En wat studeer je?”

Ilse: “Taal- en letterkunde. Engels en Nederlands.”

Reynaert: “Oh, chill!”

Ilse: “Pardonexcuseer? Chill?!”

Reynaert: “Ja, Engels. Da’s toch gemakkelijk.”

Ilse: “Nog nooit Engelse grammatica bestudeerd hè.” (Nee, hier hoort geen vraagteken.)

Reynaert: “Nee, maar allez. Ik was vroeger wel altijd goed in Engels. Woordjes en zo.”

Ilse: “Ik heb per jaar gemiddeld één vak waarvoor je echt woordjes moet leren.”

Reynaert: “Ah. Maar toch. Ik ken veel Engelse woordjes hoor! Vraag er maar eentje en ik vertaal het!”

Ilse: “Oke. Dilly-dally?”

Reynaert: “Euh…”

Ilse: “Het is een werkwoord.”

Reynaert: “Ik weet het niet.”

En, Reynaert, wat hebben we geleerd vandaag?
1. Engels is meer dan alleen maar woordjes.
2. De woordjes die we moeten studeren, zijn niet de makkelijkste.
3. Taal- en letterkunde is niet chill.

*Pseudoniem. Maar een verwijzing naar het feit dat ik heelder (moeilijke!) Middelnederlandse verhalen achter de kiezen heb, dat spreekt.