Dat klein zusterke van mij is (weeral!) de hort op. We hebben vandaag nog eens flink ruziegemaakt, kattig, zoals alleen zussen dat kunnen. Om na een uurtje met heel veel sorry’s elkaar een dikke knuffel te geven en weer de beste vriendjes te zijn.
En net voor ze vertrok, propte ze mij iets in mijn handen. “Een tweede zussenbandje!” Ik zucht en plets tegen mijn voorhoofd. Ze weet dat ik die silly bandz haat en er dus ook niet rouwig om was dat ons vorig blauw exemplaartje gescheurd was. Mijn “maar ik ben 20, ik ga daarmee uitgelachen worden” kon haar niet overtuigen. Ze toonde haar zieligste blik. En ik, onderdanig als ik ben, loop dan nu maar met die debiele oranje dolfijn rond mijn pols.
En dan legt ze dat blaadje op tafel. Mijn reactie op die hagedisdingen op de foto was: “Dat moet ik niet in mijn huis hebben! Echt waar, ik verhuis nog liever. Het is een gekko of ik!”. Waarop ik dan -uiteraard- een droge “gekko” als antwoord krijg. Zowel van mijn zus als van mijn mama, beide zonder op te kijken van hetgeen waarmee ze bezig waren.
Dus. De oudste thuis, die wordt nooit begrepen. En de jongste is rotverwend. Maar zonder haar is er gewoon geen leven in de brouwerij en zou ik het liefst in een hoekje willen kruipen van heimwee. Amuseer je daar, Germaineke!
augustus 23, 2011 om 11:50 |
Wees maar zuinig op je zusje, zoals ik al eerder tegen je zei, familie is belangrijk ze houden van je en jij van hen. Het maakt voor degene die jou lief hebben niet uit of je klein of groot bent. Bovendien houden je familieleden onvoorwaarlijk van je. Geniet er van!!!
augustus 24, 2011 om 13:30 |
Doe ik hoor! Hoe een verwend stukske venijn het ook kan zijn, ze blijft één van de belangrijkste, coolste en grappigste personen in mijn leven.
augustus 24, 2011 om 18:40 |
Wel lief… en hoort bij de rol van de oudste…
november 4, 2011 om 22:40 |
[...] je nog die keer toen ik tegen mijn zusje zei dat ik geen gekko-achtig beest in huis wilde hebben? Hoe ik zei dat ik [...]