Dat klein zusterke van mij is (weeral!) de hort op. We hebben vandaag nog eens flink ruziegemaakt, kattig, zoals alleen zussen dat kunnen. Om na een uurtje met heel veel sorry’s elkaar een dikke knuffel te geven en weer de beste vriendjes te zijn.
En net voor ze vertrok, propte ze mij iets in mijn handen. “Een tweede zussenbandje!” Ik zucht en plets tegen mijn voorhoofd. Ze weet dat ik die silly bandz haat en er dus ook niet rouwig om was dat ons vorig blauw exemplaartje gescheurd was. Mijn “maar ik ben 20, ik ga daarmee uitgelachen worden” kon haar niet overtuigen. Ze toonde haar zieligste blik. En ik, onderdanig als ik ben, loop dan nu maar met die debiele oranje dolfijn rond mijn pols.
En dan legt ze dat blaadje op tafel. Mijn reactie op die hagedisdingen op de foto was: “Dat moet ik niet in mijn huis hebben! Echt waar, ik verhuis nog liever. Het is een gekko of ik!”. Waarop ik dan -uiteraard- een droge “gekko” als antwoord krijg. Zowel van mijn zus als van mijn mama, beide zonder op te kijken van hetgeen waarmee ze bezig waren.
Dus. De oudste thuis, die wordt nooit begrepen. En de jongste is rotverwend. Maar zonder haar is er gewoon geen leven in de brouwerij en zou ik het liefst in een hoekje willen kruipen van heimwee. Amuseer je daar, Germaineke!
