Proffen

Je zou zo denken dat ik na drie jaar verder studeren al wel gewend ben aan de omgang met proffen.

Ik heb nieuws voor u: neen.

Het betert wel hoor. Ik durf er al mails naar te sturen zonder daar eerst een uur over nagedacht te hebben of zelfs op een goede dag het occasionele knikje in de richting van een prof te sturen als ik zijn of haar pad kruis. Dat is al een hele vooruitgang, vind ik.

Toch blijven proffen proffen, die ik wel kan appreciëren… Als zij vooraan les staan te geven en ik in de veilige anonieme massa van de aula zit.

Dat ze hun lessen soms min of meer interactief maken, daar kan ik ook nog mee leven. Zoals die keer toen er aan de zaal (100 man, in wezen een kleine aula, maar voor mij is dat normaal) gevraagd werd wie er al een stationsromannetje had gelezen. Bij zulke vragen gaan er altijd op hetzelfde moment een tiental vingers de lucht in, dus ondergetekende zag er geen graten in en stak eerlijk haar hand op.

Stationsromans worden vaker verkocht dan de Da Vinci Code. Vraag u dus nu maar terecht af waarom ik de enige was in die aula die een beetje onnozel met haar vinger in de lucht zat. De prof voelde zich waarschijnlijk wat gegeneerd en vroeg me dan naar mijn motieven (stationsromannetjes lezen doe je blijkbaar NIET zomaar:p). Gelukkig had ik een goede reden, die ik dan maar met iedereen deelde. Dat was de eerste en tot nu toe enige keer dat ik iets voor een volle aula zei.

Ik was nog maar net over dat trauma heen toen ik deze week het volgende meemaakte. Ik moest een essay indienen, IRL. Heeft indienen via de computer afgedaan misschien? Nu ja, ik dan maar mijn fietsje op, weg naar het MSI, lokaal 01.23.

Ik doe de deur van het lokaal (een klas) open, zonder te kloppen uiteraard, want ik verwachtte een kamer met daarin een kartonnen doos of zo. Helaas, ik kwam binnen in het midden van de uitleg van een prof. Die keek me een beetje vreemd aan. Het zou nog niet ZO heel erg geweest zijn als de rest van de klas gevuld was met studenten, die begrijpen dat wel, zo’n verdwaalde mens van tijd tot tijd. Maar weer helaas voor mij, de klas zat vol proffen.

Proffen van wie ik er enkele kende, dus zij mij waarschijnlijk ook. En indien niet, dan nu wel.

Ja, het was lang geleden dat ik nog zo veel awkwardness gevoeld had. En hoewel de makkelijkste optie gewoon de deur dichtgooien en hard weglopen geweest zou zijn, voelde ik me precies verplicht om iets te zeggen.

“Euh… Euh… Ik zou hier een werkje moeten indienen…”

Waarop een van de proffen van haar stoel rechtstond, naar mij kwam (ja, ik kende haar) en rustig zei: “Ik vrees van niet.”

A few British quotes.

Hier een paar quotes, die ik jullie niet wil onthouden en die ikzelf niet wil vergeten:

Alle Britten: “You have to try shimeej! It’s the best!” (=chimay)

G: “Here, they have a national beer ordering code, how awesome! At first, you do this *steekt pink op* and then you have to say ‘phinsje’!” (= pintje)

G: “For us, this is delicious! But what I was wondering, don’t you Belgians get tired of all the chocolate?”
Ilse: “It’s chocolate. You néver get tired of chocolate.”

C: “I’m so sorry to ask, but could I get a cup of coffee?” -> het was 2u ‘s nachts, een halfuur later gingen we slapen

- Ilse: “I have two towels. A barbie towel, or my pretty pink one… C., I’m gonna give you Barbie.”
G: “Oh, can I use the pretty pink one then?”

- Frituurman: Samen of apart betalen?
Ilse: “I’ll pay for them!”
G. & C. : *houden hun arm voor mij* Oooh no no no, she doesn’t!
Ilse: “Damn, should have said that in Dutch!”

G. & C. : “What was it? Slapsmash?” (=slaapzacht)

- C.: “You know who my au pair was when I lived in America? Do you know Princess Mathilde?”
Ilse: “NO WAY! Are you serious?!”
C.: “I’m serious. Before she was married, she was my au pair. I was six. We did everything she asked for, because she was so beautiful. We just said: *open mouth* … okay.”
Ilse: “That’s so weird! It’s Princess Mathilde!”
C.: “I know. Princess Mathilde put me into bath. Princess Mathilde saw me naked. Princess Mathilde wiped my bum!”

De Britten waren er!

Dus. Even een flash back naar zondagavond, 18u30. Ondergetekende stond lichtjes nerveus op een parking in Leuven. Naast mij stond een bus. Er waren Britten aan het uitladen, sommigen stonden buiten te wachten bij hun host(ess), sommigen nog binnen in de bus. Ik zeg mijn naam aan een organisatrice, ze kijkt op haar lijst en wenkt naar 2 mensen.

Ineens stonden er twee jongens voor mij. “Hi, We’re Charlie and Guy!”

Ik was blij dat ik mannen had! Die zijn zo no-nonsense, snel tevreden,… Yay! Ik geef een minirondleiding van mijn kot (“This place is lovely! And so clean!” -> Ilse vs. rommel: 1/0), we babbelen wat. Blijkt dat we alledrie wel zin hebben om eens een stapje in Leuven te zetten, en doen dat dan ook. Ik toon hen de oude en grote markt, en een paar aangrenzende straatjes. Ze vinden het allemaal enorm mooi en zeggen dat ze spijt hebben dat ze niet langer in Leuven mogen blijven.

Daarna hoor ik van een van de jongens dat (bijna?) de hele groep Britten en gastmeneertjes en -mevrouwtjes verzameld zit in ‘t stukcafé, waar er een jazzoptreden was. Dus gingen wij ook, en hoe gezellig was dat zeg! Een leuke band, enorm sociale Britten én Belgen,… Ook de Britten vonden het allemaal geweldig.

Het toneel, king Lear, was heel goed. Een van mijn Britten speelde mee in het toneel en ookal speelde hij een smerige klootzak, ik was echt trots op hem! Idem voor de andere Brit, die het stuk heel goed geregisseerd heeft. En verder was ik zelfs een beetje bezorgd toen ze na het opkramen van hun decor wat later dan verwacht thuiskwamen (ik was bijna op m’n fiets gesprongen om heel Leuven rond te crossen). Klinkt misschien gek, maar ik had echt 2 dagen een soort verantwoordelijkheidsgevoel, à la ik moet hier wel op die jongens letten hè!

Ik heb uiteindelijk gekozen om het niet al te Brits aan te pakken, en gelukkig, want het waren geen echte ‘tea and English breakfast’-mensen. De grootste toppers waren eigenlijk gewoon het brood, kaas en chocolade! Ze probeerden ook voortdurend Nederlands te lezen/spreken. De manier waarop ze frrrrietjes zeiden, of Leuven (luu-ve), superschattig!

Conclusie: Het was echt leuk, een aanrader, dus als je half van plan bent om ooit buitenlanders te ontvangen: zeker doen! Oké, het tegenvallen, dat weet ik. Maar evenveel kans dat het leuk wordt en dat je, zoals ik, al garantie hebt op 2 slaapplaatsen de volgende keer als je naar Londen gaat .

Bovendien heb ik nu echt definitief besloten dat ik over een maand mijn erasmusmotivatiebrief zal indienen! Ik kreeg de laatste tijd wat last van twijfels, maar het verlangen overheerst. Daarover later meer!

De Britten komen!!!

Ik kon me via de KUL opgeven om gastvrouw te zijn en een of twee nachtjes onderdak aan te bieden voor toneelspelende, rondreizende Britten. In ruil daarvoor krijg ik tickets voor King Lear, yay, mooi meegenomen, maar ik had het evengoed voor niets gedaan. Het zijn namelijk Britten. Britten!

Een woordje uitleg. Een Brit hoeft voor mij maar een woord uit te spreken en ik hang al aan zijn/haar lippen. Doorgaans werkt geen enkele openingszin bij mij, maar een Brit hoeft nog maar een woord als ‘water’ te zeggen en ik ga al (bij wijze van spreke, mama.) met hem naar huis. Ok, ‘water’ zou wel een vreemd woord zijn in een openingszin, maar die zeggen dat zoooo sexy. Zucht.

En nu komen er twee logeren op mijn kot, vanavond en morgenavond. Ik heb geen voorkeur opgegeven (bijvoorbeeld voor geslacht, enkel niet-rokers,…) dus ik heb totaal geen idee hoe deze Engelsmannen/vrouwen zullen zijn. Spannend!

Mijn doel voor vandaag en morgen is om een goede gastvrouw te zijn. Mijn Britten zullen slapen in mijn bed (ik slaap op een matrasje op de grond, hoe lief), ze mogen douchen, onze badkamer, living en keuken zijn gepoetst en mijn kamer opgeruimd. Ze krijgen een ontbijtje (werd ons gevraagd om te voorzien) maar uiteraard zal ik ook wel iets warms/halfwarms/snackerigs voorzien (werd niet gevraagd), want ochere, die mensen hebben van zo ver moeten reizen en moeten nog door heel Europa rondtrekken en moeten tot zo laat toneelspelen en die zullen wel honger hebben en en…

Niet slecht he? Ik heb ook ooit in een gastgezin geslapen. Daar kreeg ik een vuile douche, een ongeinteresseerde gastvrouw en te weinig eten (gelukkig waren het bed en mijn roommate wel zeer ok!). Dat zal bij La Mama Ilse gene waar zijn hoor vandaag! Het enige wat kan mislopen, is dat het niet klikt tussen mij en de Britten, maar ach, dan is dat maar zo.

Maar nu, nu zit ik dus met een dilemma. Moet ik die Britten nu thee en een Engels ontbijt gaan voorschotelen (“to make you feel at home”) of net oerbelgisch doen en frieten, bier en chocolade serveren?

Baardie.

Weet je nog die keer toen ik tegen mijn zusje zei dat ik geen gekko-achtig beest in huis wilde hebben? Hoe ik zei dat ik wel zou verhuizen als er zo’n beest in ons huis kwam? Ja?

And hey, look what we’ve got.

Het goede nieuws is: het is geen gekko. Het slechte nieuws: het is een baardagaam. Het beste nieuws: hij logeert hier maar voor een weekje. Oef.

Germaine heeft ‘m meegehaald van school, uit het biologielokaal. Mijn zus is een bioseutje geworden! Maar zij beweert van niet. “Bioseutjes brengen zachte konijntjes mee naar huis en zo. Ik ben cool want ik neem de baardagaam.”

Allez dan. Ondertussen probeer ik mij ermee te verzoenen, met wisselend succes.

Engels, alleen voor slimme mensen.

Een eerste gesprek met iemand is vaak een beetje small talk. Wat is je naam? Hoe oud ben je? Wat studeer je? Zou ik mogen vragen of je al volgroeid bent?

Awkward. Ondanks de boze blikken die ik hem gaf omdat hij, net voor hij de bewuste vraag stelde, een beetje aan het gebaren was van allez kijk hoeveel lengteverschil er nu tussen ons zit: ik ben groot en jij bent klein, hahaha hilarisch. En ja, die hele zin kan je duidelijk maken met één gebaar.

Soit. Ik was niet van plan om hier wéér een epistel over het harde leven van een 1m55′er te schrijven, dus beperk ik me tot vraag nummer drie: “Wat studeer je?”. Die vraag kwam aan bod in het eerste gesprek tussen Ilse en Reynaert* (hij is niet degene van de volgroeid-vraag, nvdr.)

Reynaert: “En wat studeer je?”

Ilse: “Taal- en letterkunde. Engels en Nederlands.”

Reynaert: “Oh, chill!”

Ilse: “Pardonexcuseer? Chill?!”

Reynaert: “Ja, Engels. Da’s toch gemakkelijk.”

Ilse: “Nog nooit Engelse grammatica bestudeerd hè.” (Nee, hier hoort geen vraagteken.)

Reynaert: “Nee, maar allez. Ik was vroeger wel altijd goed in Engels. Woordjes en zo.”

Ilse: “Ik heb per jaar gemiddeld één vak waarvoor je echt woordjes moet leren.”

Reynaert: “Ah. Maar toch. Ik ken veel Engelse woordjes hoor! Vraag er maar eentje en ik vertaal het!”

Ilse: “Oke. Dilly-dally?”

Reynaert: “Euh…”

Ilse: “Het is een werkwoord.”

Reynaert: “Ik weet het niet.”

En, Reynaert, wat hebben we geleerd vandaag?
1. Engels is meer dan alleen maar woordjes.
2. De woordjes die we moeten studeren, zijn niet de makkelijkste.
3. Taal- en letterkunde is niet chill.

*Pseudoniem. Maar een verwijzing naar het feit dat ik heelder (moeilijke!) Middelnederlandse verhalen achter de kiezen heb, dat spreekt.

Stokje

Ik heb tegenwoordig zoveel te doen dat ik nog weinig aan bloggen toekom. En dan weet je op de duur niet meer waarover je nu alweer moet schrijven. Gelukkig gaat er momenteel een stokje rond in blogland, voila, inspiratie voor Ilse!

Wat is dat nu, een stokje? Wel, het begint met één bericht over een bepaald onderwerp. Vervolgens geeft de schrijver van dat bericht dat onderwerp (het symbolische stokje) door aan een of meer andere bloggers, zij bloggen erover en geven het op hun beurt weer door aan anderen.

Ik heb het stokje niet rechtstreeks van iemand gekregen, maar heb al een paar keer iets als “iedereen die wil, mag het stokje overnemen!” gelezen, dat telt ook wel veronderstel ik?

Het stokje houdt deze keer in dat ik 10 dingen moet vertellen over mezelf die jullie waarschijnlijk nog niet wisten. Daar gaan we dan!

1. Thuis en op kot loop ik in het donker de trappen op. In het donker, omdat ik ganglichten nutteloos vind (nog nooit gevallen hierdoor!). En lopen, omdat ik stappen vreselijk vermoeiend vind en liever de korte pijn heb (al meerdere keren gevallen hierdoor, maar daarvan slechts 1 breuk :p). Ik hou sindsdien wel altijd de leuning vast.

2. Ik ben stiekem een beetje bang van lieveheersbeestjes. Het komt door dat schild, denk ik.

3. IJsjes zijn mijn zoete zonde. Ik vind het ook kunnen om ze in de winter te eten, zelfs buiten. Mijn favoriet is appelijs uit de Haan (Rene!) of Baked Alaska (Ben&Jerry’s)

4. Ik vind dat ik een beetje op Robin uit How I Met Your Mother. Niet qua uiterlijk (I wish), eerder qua karakter(trekjes). En ja, als je mij kent, mag je dat tegenspreken. Ik heb momenteel alleen nog maar het eerste seizoen gekeken, dus misschien vind ik dat binnenkort zelf ook al niet meer.

5. Ik heb 2 tics: haarprutsen en nagelbijten. Ik weet dat dat mensen enorm kan irriteren, maar ik kan er niet mee stoppen. Oh, en ik heb ook een soort kuchje. Maar heeft niet iedereen een kuchje?

6. Ik maak geregeld toekomstplannen waarvan 90 procent waarschijnlijk niet zal uitkomen, omdat ze nogal tegenstrijdig met elkaar zijn. Zo wil ik later een van die poppenkastmoeders zijn met een kroost van vier kinderen en een hond in onze grote tuin. Of misschien toch een mama van twee in een gezellig rijhuisje. Of gewoon kinderloos met een drukke job in een fancy appartement. Gelukkig is dat voor mij nog allemaal de verre toekomst.

7. Bloggen hou ik duidelijk beter vol dan dagboekschrijven. Maw, ik blog al langer dan zes maanden en dit is niet mijn eerste blog. De blog van veertienjarige Ilse heeft voor algemeen nut een wachtwoordje gekregen (oowkal sgreef ik egt soow goed), de zestienjarife Ilse besloot dat ze wel wat beters te doen had dan bloggen, de blog van achttienjarige Ilse staat nog online en die van de (bijna) twintigjarige leest u nu!

8. Ik gebruik superveel haakjes. In dit bericht staan er al veel, en ga er maar vanuit dat ik de helft van mijn oorspronkelijke haakjes reeds gewist heb.

9. Er zijn 2 dingen die ik nooit doe: lessen skippen en liegen.

10. Ik ben nu een dikke 2 jaar single en zie daar niet snel verandering in komen. Als ik zoiets zeg, beginnen mensen al per definitie te oogrollen. En geven ze een van deze standaardantwoorden:
a. Maar je bent nog zoooo jong en je hebt nog zooooveel tijd (ik weet het, maar waarom vrààg je er dan altijd naar?)
b. Je bent te kieskeurig (da’s niet waar)
c. Je bent te verlegen/naïef/doet te weinig moeite… om te zien hoeveel jongens er als vliegen voor je vallen. (Ahum, neemt u hier het korreltje zout maar. De enigen die mij geregeld versieren zijn Tsjechen - waar ik uiteraard niet op inga, lieve opa en mama).
d. Ah oké. (mijn lievelingsantwoord)

Voila, dit waren enkele nutteloze weetjes over mij. Ik zou er zo nog negen bij kunnen schrijven, maar dat hou ik voor een volgende inspiratieloze periode.

En nu moet ik dit stokje doorgeven zeker? Voel u vrij beste lezer, ik geef het ook aan iedereen die het wil!

(en bijzonder aan Roxanne, Evelien en -zou ik het durven?- Zapnimf ? )

Reality

Ken je dat, dat je een blog leest en een reactie typt die uiteindelijk zo lang wordt dat hij kan dienen als volwaardige blog? Als je antwoord neen is, ben ik de enige op deze wereld (mijn reacties zijn ook bijna altijd te lang). Als je antwoord ja is: yay, eindelijk erkenning!

Ik had het dus vandaag opnieuw. Om het vervolg van mijn berichtje te snappen, lees dan eerst even dit berichtje.

Kijk Luister Lees, mensen, ik kan niet over Exotische liefde zelf meepraten (ik heb geen TV van zondag tot vrijdag), dat ga ik dan ook niet doen. Ik heb wel twitter, de commotie heb ik m.a.w. wel gezien. Waar ik me bij zulke realityprogramma’s aan erger, is dat gebruik van (negatieve) stereotypie. We hebben allemaal echt een beeld van dé limburger, dé antwerpenaar, etc. Volgens mij komt zo’n beeld voor redelijk wat procent van de gevallen overeen met de mensen uit die streek die we op TV zien.

Als ik tegen studenten hier in Leuven zeg vanwaar ik kom (dorpje bij Aalst, denk Reetveerdegem), lachen ze me praktisch uit. (En dat terwijl zij zelf de lome limburger of agressieve antwerpenaar (alliteration alert (hihi, weeral)) zijn hè!) Uiteraard is er wel een vorm van stereotypie, maar moet dat echt zo uitgebuit worden? Zijn mensen niet een beetje meer dan dat?

Ik bedoel, als die stereotypie doorbroken wordt, wordt het interessant. De humoreportage vorige week (tienerouders aan de universiteit/hogeschool) bijvoorbeeld. Dan verandert het beeld dat je hebt over tienermoeders. De vroegere domme wichten worden jonge, sterke vrouwen waarvoor mensen ontzag hebben. En toch zijn dat nog steeds dezelfde mensen (toch zeker eentje ervan, zij deed mee in Tienermoeders op TV). Vreemd, niet?

Wat wij zouden moeten leren, vind ik, is om eens te stoppen met dat ik-voel-me-beter-dan-jou-gedoe. Je kan van iedereen iets leren, ookal ligt zijn/haar karakter je niet. Doe ik dat? Ik probeer het: me niet beter voelen dan anderen omdat ik zo slim/knap/grappig ben, maar langs de andere kant me ook niet slechter voelen omdat ik zo dom/lelijk/saai ben. Lukt me dat altijd? Nee, ik ben ook maar een mens.

M&M-fiets

Na de Koeienfiets I en de Vissenfiets II transformeerde mijn trouwe tweewieler dit jaar in de M&M-fiets III.
 

Hoe kom je daarop? Amerika. Iets met M&M store en M&M’s in veeeeel smaken.

Was dat veel werk? Ja.

Hoe heb je dat gedaan? Beroepsgeheim.

Wie heeft er nu de leukste fiets van Leuven? IKKE.

Bouquet

Dan kies je voor de universiteit. Omdat je een brede kennis op wil bouwen, jezelf eens lekker uit wil dagen, of duizenden bladzijden in je hoofd wil stoppen zodat je eens lekker geleerd kan doen. Dan kies je een literatuurrichting om de tóp van literaire werken niet alleen te mogen lezen, maar ook nog analyseren en beschrijven tot de kleinste details.

En dan, na drie jaar arbeid, kies je dan een vak: Populaire genres. En wat staat er op de leeslijst? Een Agatha Christie, een superhero comic (ja, dat is een strip, ja) en last but not least: een romance.

Een bouquetje. Een stationsroman. Die volgens onze prof énorm veel verkocht worden. Wel, ik zou niet weten waar al die mensen ze halen. Ik dacht aan de Slegte, boekenvoordeel, de club, de acco, Plato en de meeste Leuvense krantenwinkels. Na twee uur doelloos rondlopen, bleek dat ik fout gedacht had.

Dus richt ik mij tot u: Waar vind je die boekjes van verderf zoals De Spaanse Minnaar en Christina’s begeerte?