Awkward situatie

december 20, 2012

Ik heb net het eerste nadeel aan boven een frituur wonen ontdekt.

Er belde iemand aan de deur. Ik,  alleen op kot zijnde, doe open. Het blijkt een man te zijn die dingen moet leveren voor de frituur. Helaas was de frituuruitbater er nog niet, dus zei ik de leverancier dat hij zijn gerief wel in onze gang mocht zetten, dan kon hij een briefje onder de deur van de frituur schuiven.

Ik loop de trap op en hoor hem zeggen: “Maar dat de uitbater niet thuis is, is zo erg nog niet hoor. Zo zie ik ook nog eens schoon volk.” ik zeg iets als “euh dankuwel” en ga naar mijn kamer. Ik hoor hem de voordeur sluiten.

Nog geen twee minuten later gaat de bel weer. “Ja, ik krijg dat briefje niet onder de deur geschoven.” Ik haal plakband en stel voor om het op de deur te plakken. Ik geef hem een plakkertje en ga terug de trap op naar boven. Hij staat nog in de gang en roept: “En zo zie ik dat schoon volk dan nog eens hè.”

“Euh, ja…”

“Je mag altijd terug naar beneden komen voor een kusje ze.”

(WAAAAAT?)

Ik antwoord nogal verbouwereerd iets als “Nee dank u”

“Wat zei ge? Ik sta nog in de gang hè, voor moest ge…”

“Nee”

“Hebt ge gehoord wat ik zei? Ik sta hier dan nog hè.”

“Ja, ik heb het gehoord. En neen, ga maar weg. Salu hè.”

“Ok, dag.”

Ik denk dat ik straks eens langsga bij de frituuruitbater, een terugbetaling eisen voor al het leed dat ik moest doorstaan. En ja, dat mag in fritura.

Advertenties

Vandaag

december 2, 2012

Vandaag slaagde mijn vader erin om deze conversatie met mij te voeren:

V: “Ilse, wat speelde jij daarnet?”

I: “De lente van Vivaldi.”

V: “Ah. Dat was mooi.”

waarop moeder het deuntje van de lente (te te tedede te te teeeeee) begon te neuriën

V: “Nenee, daarover had ik het niet!”

Tss. Als hij nu een buffetpiano in zijn living zou zetten, zou zijn klassieke muziekkennis er alleen maar op verbeteren. Nu ja, niet dat ik op die piano Vivaldi zou spelen, ten eerste is mijn partituur voor dwarsfluit en ten tweede houd ik het voor piano voorlopig op stukjes van 2 regels. Die ik trouwens vrijdag op mijn eerste klasconcert mocht brengen, jawel. Een klasconcert na ongeveer 2 maanden piano te spelen. Eigenlijk was dat klasconcert niet eens zo erg, en het feit dat ik mijn vingers 3 uur voor het concert verbrandde, was hoogstens wat onhandig. Maar dank God voor koud water, het is allemaal goedgekomen.

Vandaag was ook de dag waarop ik – eindelijk – mijn verjaardagsdatum op facebook veranderde van 10 november naar de enige juiste: 23 december. Mijn kleine zus had namelijk op 10 november, de dag dat ik mijn facebook liet openstaan, besloten om mijn verjaardag te veranderen. En zoals jullie allemaal weten kan je dat dan een tijdje niet meer aanpassen. Irritant, maar zo wist ik meteen welke mensen er wél de moeite nemen om mijn echte verjaardag te onthouden en kon ik alle mensen die mij een gelukkige verjaardag wensten op 10 november prompt defrienden.

En last but not least, vandaag wordt de dag waarop ik mezelf van mijn decadentste kant zal tonen. Ik ga namelijk straks op restaurant met mijn vriend en *juicht* hij betaalt! Nu. Dat hij betaalt omdat hij zich schandalig hard bij mij in de schulden heeft gewerkt de laatste tijd, is het vermelden zelfs bijna niet waard. En hoe hij het zal betalen zonder bankkaart in zijn bezit (hij is hem vergeten uit de automaat te halen, voor de eerste tweede derde keer al trouwens), zal mij een worst wezen, eten zal ik!

Ik ben precies wat in een gemene bui vandaag. Ik voel het al, ik ga onze kot-douchebagjar weer mogen aanvullen straks. Ach, de opbrengst daarvan gaat (op het einde van het jaar) naar pannenkoeken of zo. Als mijn gemene opmerkingen leiden tot eten, hoor je mij in elk geval niet klagen.

Ilse-update

oktober 18, 2012

Ik schrijf hier niet zo vaak meer de laatste tijd, dus zal ik maar gewoon eens zeggen hoe mijn leven er op dit moment uitziet.

Met de Buy Nothing New gaat het verrassend goed. Dat is eigenlijk niet eens zo moeilijk. Ik ben gisteren zelfs gaan shoppen (cadeautjes voor iemand anders) en zolang je je bedwingt om zelf dat pashokje in te kruipen, kan er niet veel mis gaan. Ik heb eind oktober wel een shopdagje gepland… Maar dan komt mijn zus naar Leuven, en ter mijner verdediging: ik ben al van eind september bezig met de Buy Nothing New, dus mag ik wel iets vroeger stoppen. 😀 niet dat ik daarna ook weer all the way ga shoppen hoor, daar heb ik het budget niet voor.

De twee eerste schoolweken waren voor mij nogal een ‘bewogen’ start, de minst goede schoolstart van de afgelopen jaren eigenlijk. Niet dat er erge dingen gebeurd zijn, maar ik trok me de wirwar aan het begin van het schooljaar precies meer aan dan anders. Ik studeer dit jaar Westerse Literatuur, en daarin kan je bijna elk vak kiezen. Dat is een groot voordeel (je stelt je jaar puur op interesses samen), maar het maakte me enorm onrustig omdat ik écht niet kon kiezen soms. Maar nu is dat gelukkig allemaal in orde gekomen.

Ik volg terug muziekschool ook, namelijk piano en algemene muziektheorie. En ik doe het super-supergraag. Op een instortingsmomentje (tijdens de eerste weken, obviously) na omdat ik mijn AMT-oefeningen ineens niet meer snapte. Ik ben zo’n persoon die het liefst wil opgeven als iets niet snel genoeg lukt (wat een vreselijke eigenschap toch), en mijn vriend heeft het dan ook serieus mogen aanhoren: “Ik wil écht niet naar de les straks, ik wil daar niet als ENIGE toegeven dat ik het niet begrijp, ik ga me zo schamen, ik heb geen enkele oefening kunnen maken, het is nog maar de tweede les, als ik het nu al niet snap, is het gewoon te hoog gegrepen voor mij en kan ik maar beter stoppen…”

Uiteindelijk ging ik toch en reageerde mijn lerares héél luchtig (“oh, dat is normaal, Ilse”). En toen kreeg ik ineens een ingeving waardoor ik alles terug snapte. Ondertussen heb ik de oefeningetjes redelijk goed beet, op enkele foutjes na (maar dat gebeurt nu eenmaal af en toe) en is de lerares erg tevreden met wat ik componeer. Om maar wéér eens te zeggen dat ik me voor niets heb opgejaagd, allez.

Conclusie dus: het gaat goed met Ilse! En dat ik me soms wat minder zorgen moet maken ook, want alles komt goed, uiteindelijk.

Buy nothing new

september 24, 2012

De hele maand oktober niets nieuws kopen en stilstaan bij wat je hebt. Dat vind ik nu eens een goed initiatief. Ik verwacht ook geen echte moeilijkheden want na heel wat shopnamiddagen, een shopdriedaagse (Londen) en aankopen voor mijn nieuw kot (en ik had al alle meubels hè…) is het wel even genoeg geweest.

Buy nothing new, ik vul die opdracht persoonlijk in. De regel is dat je niets nieuws mag kopen behalve voeding, medicijnen en cosmetica.

Wat Ilse wel nog gaat kopen in oktober:

Schoolboeken
Mezelf kennende doe ik dat toch nog niet in september, meestal pas vanaf eind oktober. Dat heeft alles te maken met mijn oprechte haatgevoelens tegenover de Acco tijdens de eerste schoolweken (hectisch, het is daar warm, ze hebben nooit alles wat je nodig hebt dus je moet minstens 5 keer gaan, warm, àltijd heel lang aanschuiven, warm!).

Elektrische piano
Jah. Dat is eigenlijk een hele dure aankoop, dus door dat als uitzondering op te geven, vervul ik mijn opdracht eigenlijk totaal niet. Maar het is wel een zeer overwogen aankoop (al vier jaar) en nu ik EINDELIJK lessen ben beginnen nemen, zou het fijn zijn om te oefenen op een echte piano in de plaats . Maar om het goed te maken, zal ik die piano nog raprap in september kopen. 😉

Wat Ilse niet meer gaat kopen in oktober:

Kleren
Zoals ik al zei: het is genoeg geweest. Ik heb massa’s kleren. Om mezelf even te rechtvaardigen: ik draag ze wel allemaal. Dat lukt wel makkelijker als je er niet telkens iets nieuws bij koopt.

Leesboeken
Een moeilijke. Ik heb een zwak voor boekenwinkels, en in die stomme Acco hebben ze dat ook, boeken. En ik moet wel langs het literatuurrek passeren, want ik zal er voor mijn richting ook wel moeten aanschaffen. Maar ik doe mijn best, want ik heb eigenlijk nog wel genoeg leesmateriaal liggen voor oktober (en langer).

Cosmetica
Dat mag eigenlijk nog wel volgens de challenge. Maar mijn voorraad douchegel, schmink en shampoo is zeker genoeg om oktober door te komen.

Muziekpartituren
Niet dat ik dat zo regelmatig koop, maar als ik een muziekwinkel binnenga, bekijk ik toch altijd wel eens het aanbod. En dan is er wel veel kans dat er een boek of partituur mij verleidt. Zeker nu piano erbij komt en ik het liefst zo snel mogelijk al  eenvoudige klassieke stukjes zou willen spelen. Maar ik heb met mezelf de afspraak dat ik eerst wat ga focussen op mijn techniek voordat ik zelf pianopartituren koop. En mocht ik nu in een maand zo grote vorderingen maken dat ik mijn oefenboek al 5 keer uitgespeeld heb; ik ken genoeg mensen die mij hun (oefen)boeken wel willen lenen.

Dingen waarvan ik mezelf wijsmaak dat ik ze nodig heb
Nieuwe haarspeldjes, accessoires, een wit topje,… Meestal heb ik nog genoeg van die dingen of zijn ze wel vervangbaar zonder dat ik daar dood van ga.

Ilse bekijkt het rooskleurig.

september 8, 2012

Mijn nieuw kot heb ik voorlopig nog niet geschilderd, de straat al wel toen ik de verfpot liet vallen 3 meter verder dan de uitgang van de winkel…

Sigur rós

augustus 28, 2012

Als ik 2012 voor mij zou moeten benoemen, zou het ‘het jaar van de muziek’ zijn. Ik heb nog nooit zo vaak in muzikale bubbels gezeten als dit jaar. Dat komt onder andere door het herontdekken van mijn dwarsfluit, een nogal muzikaal lief, het vooruitzicht om terug muziekschool te volgen (yay! yay!) maar vooral door een reeks concerten om U tegen te zeggen.

Ik wist op voorhand al dat Sigur rós in het Rivierenhof de kers op de taart zou zijn. Ik was dan ook dolgelukkig toen ik een kaartje bemachtigd kreeg. En inderdaad, het was een prachtig concert. Er waren enkele technische mankementjes, vooral in het begin, maar volgens mij heeft er niemand zich daaraan geërgerd. Zeker niet toen onze grote vriend Jónsi heel schattig “sorry for the mess” zei. De kippenvelmomenten waren talrijk, met dank aan de fantastische band uiteraard, maar ook omdat het echt een toplocatie was.

En dan heb ik het niet alleen over het mooie uitzicht (een podium vlak in een park), maar ook het feit dat ze het daar goed aangepakt hebben qua plaatsen. Oké, die zijn beperkt (2000, Sigur rós was onmiddellijk uitverkocht), maar dat maakt het wel intiemer. Mensen konden vooraan in rijen gaan staan als ze dat wilden, maar zitten is ook geen probleem. Er stonden rijen bankjes in een halve cirkel, en die zijn zodanig tactisch van beneden naar boven geplaatst dat iedereen het podium kan zien.

En dat maakte het nóg geweldiger voor mij, want eerlijk gezegd beleef ik de meeste concerten kijkend tussen twee hoofdjes door en dan zie ik meestal één muzikant. Nu heb ik twee uur lang het hele podium kunnen zien, redelijk gedetailleerd, en ik zat dan nog niet eens vooraan. Het Rivierenhof in Antwerpen, mij zien ze daar zeker terug!

Arrivederci!

juli 6, 2012

Reizen met een tent, rugzak en twee vriendinnen, naar waar de trein ons brengt. Dat is wat ik vanaf morgen ga doen. Het enige plan is dat de uiteindelijke bestemming Italië zal zijn. Waar we al jaren over dromen, gaan we nu eindelijk doen, dus ik moet vast niet meer vertellen dat ik er ongelooflijk veel zin in heb!

Muzikale bubbel

juli 6, 2012

Ik hoef niet alles te begrijpen hoor, maar wat ik dus écht niet kan vatten, zijn mensen die praten tijdens een concert. Als het een slecht concert is tot daaraan toe, maar als het goed is? Ik zag onlangs Agnes Obel op Werchter. Een heel rustig, intiem concert; Agneske achter haar piano en nog een celliste. Ik stond recht in het midden en hoorde eigenlijk vooral de mensen rondom mij. Man, wat kan ik me daaraan ergeren! Waarom ga je dan niet gewoon naar achter staan, ik zou graag in mijn -zo noem ik dat graag- muzikale bubbel blijven als het even kan.

Dat vind ik een van de nadelen van Werchter (samen met het feit dat ik soms een héél beperkt zicht heb door mijn lengte). Mensen komen ook gewoon vaak voor de sfeer van een festival. Pas op, ik vind dat ook leuk, maar ik ben daar toch in de eerste plaats voor de muziek. Veel artiesten waren steengoed dit jaar, maar ik had niet altijd geluk met de mensen rondom me. Enorm vals meezingende meisjes tijdens het mooiste liedje van Snow Patrol (ik heb mij gewoon een paar meter verplaatst toen, waardoor ik achter 2 vrij grote jongens stond en de rest van het concert alleen maar hun ruggen heb gezien… maar ik heb de muziek ten minste gehoord!). Of zatte “my asshole is burning” buitenlanders tijdens Florence + the machine. Zucht.

Maar om met een positieve noot te eindigen: er lopen daar ook vriendelijke mensen rond! Zoals de man die me aanbood om eens in zijn nek te zitten tijdens Regina Spektor. Regina is een van mijn lievelingsjes, dus ik was daar heel blij mee. En achteraf zei zijn vriendin/vrouw dat het aandoenlijk was om te zien hoe ik genoot van die muziek. En dan mijn tante, die besloot dat zij me ook wel in haar nek kon dragen, ahja, want met haar zoontje kan ze dat toch ook? “Die weegt 30 kilo, Ilse, hoeveel weeg jij?”. Bleek dat ze ongeveer haar eigen lichaamsgewicht in haar nek heeft gedragen, en dan was die gekke tante van me nog in staat om mee te shaken op de muziek. Topmomentjes!

Ilse heeft een lief (2)

juli 6, 2012

Op kot heb ik een kleine trap. Met trots verkondigde ik dat ik daar nog nooit van af gevallen was, in die drie jaren. Kleine voetjes hebben is soms handig. Maar tijdens mijn verkondigingen heb ik blijkbaar niet genoeg hout afgeklopt; in mijn laatste week op kot moest het er eens van komen.

Van de trap vallen, dat doe ik bij voorkeur liever niet. Maar als het er dan toch van moet komen, het liefst alleen. In stilte. M’n evenwicht verliezen, me vastgrijpen aan de leuning, even wat pijn verbijten en hop, terug verder met mijn leven. Vallen met mijn nieuw lief achter me had ik dus niet meteen in gedachten. Want terwijl ik mijn evenwicht verloor, verloor hij zijn laatste notie van mijn elegantie.

(Hoe moet ik hem noemen trouwens? Het lief, dat doet iedereen al. K. ? Dat is lekker mysterieus, een letter, maar weinig inventief. Meneertje heb ik ook al gedacht. Of gewoon mijn vriend? Partner? God?)

Laatste notie zeg ik, en dan bedoel ik echt wel àllerlaatste. Ik heb al genoeg lompe dingen voor zijn neus gedaan om dat te weten. En wanneer er met Ilse te lachen valt, zal Meneertje dat zeker niet laten. Daarom draaide ik me dus om na mijn val om hem aan te kijken, voorbereid op een slappelachaanval. Mijn ogen stonden alvast in rolmodus. Maar wat zag ik daar? Meneertje keek me bezorgd aan. Nog niet eens een glimlachje hè! Hij vroeg of het wel ging, zei iets als “lieveke toch” en knuffelde mij een beetje.

Ha!

Ilse heeft een lief…

juni 22, 2012

Image

… En een heuse blauwe plek op haar arm (die in het echt natuurlijk 100 keer prominenter aanwezig is dan op de foto). Aan u om de link tussen beide te zoeken, het verhaal hierachter volgt!